در این بخش از سایت آکاایران مطالبی در مورد ورزش جودو را برای شما آماده کرده ایم ، امیدواریم که مورد توجه شما قرار گیرد.

جودو هنری رزمی از کشور ژاپن است که به معنای درگیری است. منشأ جودو، هنر جنگی تن به تن سامورایی ها جوجوتسو و کُشتی پهلوانی باستانی ژاپن، یاوارا، با بیش از دو هزار سال تاریخ است و در سال ۱۸۸۲توسط استاد جیگورو کانو پایه گذاری و به جامعهٔ ژاپن معرفی شد. استاندارد و مرکز فدراسیون جهانی جودو، سازمان کودوکان جودو در شهر توکیوپایتخت ژاپن می باشد. جودو نخستین رشتهٔ رزمی است که در المپیک ۱۹۶۴ توکیو وارد بازیهای المپیک شد.

“جیگوروکانو” بنیانگذار جودوی نوین است. او جوجوتسو را سالها از بزرگترین استاد این فن به نام “فوکودا” آموخت.
فوکودا در سن ۱۸ سالگی به استادی رسیده بود و فنون پیچاندن، قفل کردن و شکستن مفاصل را به خوبی می دانست.  کانو پس از مرگ استادش فنون نگه داشتن، پرتاب و خفه کردن را  از استاد دیگری آموخت. وی پس از آن به یک معبد بودایی رفت و پس از تغییر فنون آسیب زا و مرگ آور جوجوتسو، شکل ورزش جودو را در سال 1860 تدوین کرد

جودو هنری رزمی است که اساسا گلاویز شدن در آن زیاد بوده و هدف آن زمین زدن ، گیر انداختن ، مهار کردن و حتی از کار انداختن بازوان حریف می باشد به گونه ای که منتهی به تسلیم شدن وی شود . تاکید اصلی جودو روی توانایی به کار بردن نیروی حریف می باشد به گونه ای که منتهی به تسلیم شدن وی شود . جودو تنها یک مبارزه فیزیکی نمی باشد بلکه یک مبارزه فکری نیز هست بدین گونه که یک جودو کار موفق باید قادر باشد حرکات حریف را از قبل پیش بینی کرده و با عکس العمل خود پاسخ مناسبی به آن بدهد .

مسابقات جودو برای کسانیکه مایل به مبارزه هستند هر هفته در سطح محلی ، منطقه ای ، کشوری و بین المللی برگزار می شود . جودو ، ورزشی است که تغییرات در آن وجود ندارد یعنی اینکه تمرینات و مبارزه به این ورزش در همه به نقاط دنیا یک طریق صورت می گیرد .

تکنیکهای جودو
 
تکنیکهای جودو در سه گروه اصلی تقسیم می شوند:
۱- ناگه وازا یا تکنیکهای پرتابی که به ۵ دسته ۸ تایی تقسیم می شود که به آنها گوکیونووازا می گویند که در سال ۱۸۹۵ دسته بندی شده و در سال ۱۹۲۰ با تعدادی تکنیک جدید به نام شیمی شونووازا توسعه یافته است که ۱۷ تکنیک دارد.
۲- گاتامه وازا (نه وازا) یا فنون درگیری در خاک
۳- آته می وازا یا فنون مرگ
فنون ۱ و ۲ را مجموعاً «رندوری وازا» گویند.
 
انواع فنون پرتابی (ناگه وازا) شامل:
 
الف: تاچی وازا که شامل سه بخش زیر است:
 
۱- ته وازا شامل ۱۵ فن (فنون دست).
۲- کوشی وازا شامل ۱۱ فن (فنون کمر).
۳- آشی وازا شامل ۲۲ فن (فنون پا).
 
ب: استمی وازا یا سدتمی وازا.
 
انواع فنون کار در خاک (نه وازا) شامل:
 
۱- اوسای کومی وازا یا گاتامه وازا شامل ۱۰ فن (فنون چنگ زدن و نگهداشتن).
۲- شیمه واز شامل ۱۱ فن (فنون فشردن و خفه کردن).
۳- کانستسو وازا شامل ۹ فن (فنون اهرم کاری بر روی مفاصل).
 
وزن های جودو
 
مردان: ۶۰- ، ۶۶- ، ۷۳- ، ۸۰- ، ۹۰- ، ۱۰۰- ، ۱۰۰+ کیلوگرم.
زنان: ۴۸- ، ۵۲- ، ۵۷- ، ۶۳- ، ۷۰- ، ۷۸- ، ۷۸+ کیلوگرم.
– سقف مکان مسابقه جودو نباید کمتر از ۴ متر باشد.
– مدت زمان مسابقه برای زنان ۴ دقیقه، نوجوانان ۳ دقیقه، جوانان ۴ دقیقه و برای مردان ۵ دقیقه است.
– لباس جودوکاران در مسابقه یکی به رنگ سفید و دیگری به رنگ آبی می باشد.

 
یه باور غلط در مورد جودو هست که خیلی ها فکر می کنند توی جودو ضربات مشت و لگد وجود نداره.در صورتی که این حرف 100%اشتباهه....توی جودو ضربات مشت و لگد به تمام نقاط بدن وجود داره اما استفاده از اونها توی مسابقات ممنوعه.چون استفاده ازش خطرناکه.حتی یک سری تکنیک ها مثا کانی باسامی یا قیچی با اینکه مشت و لگد هم نیست اما زدنش توی مسابقه ممنوعه.چون باعث شکستن هر دو زانوی حریف میشه.یکی دیگه از این تکنیک ها جوجی کاتامه پرنده هست .چون قالبا زننده تکنیکی نمی تونه این حرکت رو کنترلی انجام بده و باعث شکستن گردن حریف می شود.